Στη Γη συζητάτε πάλι για σύνορα.

Η Γροιλανδία έγινε θέμα. Ποιος θα την ελέγξει, ποιος θα προλάβει, ποιος θα χάσει. Λέξεις βαριές, ειπωμένες με άνεση, πάνω από χάρτες και δηλώσεις.

Από εδώ, η εικόνα είναι διαφορετική.

Η Γροιλανδία φαίνεται ήρεμη. Λευκή, σχεδόν ανέγγιχτη. Δεν δείχνει να ανήκει σε κανέναν. Δεν δείχνει καν να ενδιαφέρεται. Οι πάγοι δεν γνωρίζουν σημαίες. Οι ακτές δεν αντιλαμβάνονται διεκδικήσεις.

Είναι παράξενο πόσο μικρές φαίνονται οι εντάσεις όταν απομακρύνεσαι αρκετά. Όχι ασήμαντες — απλώς ανθρώπινες. Σαν να προσπαθείτε να μοιράσετε κάτι που δεν σας ρώτησε αν θέλει να μοιραστεί.

Εδώ πάνω, δεν φαίνεται κατάκτηση.
Φαίνεται βιασύνη.

Η Γροιλανδία δεν εκπέμπει απειλή, ούτε υπόσχεση. Εκπέμπει σιωπή. Κι όμως, αυτή η σιωπή αρκεί για να γεμίσει αίθουσες συσκέψεων στη Γη.

Ίσως γιατί όταν κάτι μοιάζει ακίνητο, νομίζετε ότι περιμένει.
Κι ίσως γιατί όταν κάτι είναι ήρεμο, θεωρείτε πως είναι διαθέσιμο.

Από μακριά, ο πλανήτης δείχνει ενιαίος.
Οι διαχωριστικές γραμμές εμφανίζονται μόνο όταν πλησιάζεις πολύ.

— Τέλος μετάδοσης